ای چنگ فروبرده به خون دل حافظ فکرت مگر از غیرت قرآن و خدا نیست
---
عشقت رسد به فریاد ار خود به سان حافظ قرآن ز بر بخوانی در چارده روایت
---
حافظ به حق قرآن کز شید و زرق بازآی باشد که گوی عیشی در این جهان توان زد
---
زاهد ار رندی حافظ نکند فهم چه شد دیو بگریزد از آن قوم که قرآن خوانند
---
حافظا در کنج فقر و خلوت شبهای تار تا بود وردت دعا و درس قرآن غم مخور
---
گفتمش زلف به خون که شکستی گفتا حافظ این قصه دراز است به قرآن که مپرس
---
صبح خیزی و سلامت طلبی چون حافظ هر چه کردم همه از دولت قرآن کردم
---
ندیدم خوشتر از شعر تو حافظ به قرآنی که اندر سینه داری
---
حافظا می خور و رندی کن و خوش باش ولی دام تزویر مکن چون دگران قرآن را
---
نکته جالب اینست که در همه این ابیات نام حافظ و قرآن هر دو باهم ذکر شده است!
